Koordynacja świadczeń

Uprzejmie informujemy, że zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z systemem wsparcia rodzin (Dz.U. z 2017 r., poz. 1428)
z dniem 1 stycznia 2018 r. zadania z zakresu świadczeń rodzinnych oraz zadania z zakresu świadczenia wychowawczego, które to świadczenia realizowane są w związku z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego, są przekazane Wojewodzie Podkarpackiemu. Postępowania w sprawie świadczeń rodzinnych realizowanych w związku z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego wszczęte przed dniem 1 stycznia 2018 r., w tym wszystkie czynności podjęte w ramach tych postępowań, są kontynuowane przez Wojewodę Podkarpackiego. Dotychczas podjęte przez Marszałka Województwa Podkarpackiego czynności w ramach tych postępowań uznaje się za dokonane skutecznie.

 

Pełnienie przez Wojewodę Podkarpackiego funkcji instytucji właściwej w ramach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego polega w szczególności na:

  • wydawaniu decyzji administracyjnych w sprawach o ustalenie prawa do polskich świadczeń rodzinnych (tj. zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego, zasiłku pielęgnacyjnego, świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego oraz zasiłku dla opiekuna) oraz świadczeń wychowawczych realizowanych w związku z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego,
  • wydawaniu decyzji administracyjnych w sprawie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych i wychowawczych realizowanych w związku z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego,
  • wydawaniu decyzji administracyjnych w sprawie umorzenia w całości lub w części, rozłożenia na raty lub odroczenia terminu spłaty nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych i wychowawczych wraz z odsetkami,
  • wypełnianiu formularzy z serii E400 oraz unijnych dokumentów – SED z serii F dotyczących świadczeń rodzinnych i wychowawczych stosowanych przez właściwe instytucje rozpatrujące uprawnienia do świadczeń rodzinnych,
  • prowadzeniu korespondencji z krajami Unii Europejskiej, Europejskiego Obszaru Gospodarczego i Konfederacją Szwajcarską w zakresie wymiany informacji i działań w związku z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego.

 

Realizację powyższych zadań zapewnia Wydział Polityki Społecznej Podkarpackiego Urzędu Wojewódzkiego w Rzeszowie

 

Adres do korespondencji:

Podkarpacki Urząd Wojewódzki w Rzeszowie
Wydział Polityki Społecznej
Oddział Koordynacji Świadczeń
35-959 Rzeszów
ul. Grunwaldzka 15

 

Kontakt:

tel. 17 867-18-15
e-mail: koordynacja@rzeszow.uw.gov.pl

 

Przyjmowanie interesantów oraz stron:

Punkt Informacyjny (hol główny/parter) w siedzibie Podkarpackiego Urzędu Wojewódzkiego w Rzeszowie

poniedziałek: 7:30 – 15:30
wtorek: 8:00 – 16:00
środa: 7:30 – 15:30
czwartek: 7:30 – 15:30
piątek: 7:30 – 15:30

 

Ze względu na ochronę danych osobowych telefonicznie oraz mailowo udzielane są wyłącznie informacje ogólne.

 

Zasady koordynacji

Zasady koordynacji stosowane są do obywateli krajów Unii Europejskiej (Austrii, Belgii, Bułgarii, Cypru, Czech, Danii, Estonii, Finlandii, Francji, Grecji, Hiszpanii, Holandii, Irlandii, Litwy, Luksemburga, Łotwy, Malty, Niemiec, Polski, Portugalii, Rumunii, Słowacji, Słowenii, Szwecji, Węgier, Wielkiej Brytanii, Włoch), Europejskiego Obszaru Gospodarczego (Islandii, Lichtensteinu, Norwegii) oraz Szwajcarii. Koordynacji podlegają pracownicy, osoby pracujące na własny rachunek, bezrobotni, emeryci, renciści, a także członkowie rodzin wyżej wymienionych osób. Przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego określają m.in. zasady ustalenia pierwszeństwa kraju do wypłaty świadczeń rodzinnych i świadczenia wychowawczego, czyli w przypadku zbiegu uprawnień przepisy określają, które z państw członkowskich jest właściwe do ich wypłacenia. Ten zbieg uprawnień pojawia się w momencie kiedy członek rodziny przebywa za granicą , w kraju członkowskim. Tylko osoba uprawniona może ubiegać się o prawo świadczenia rodzinnego wraz z dodatkami, czy o prawo do świadczenia wychowawczego (500+). Obowiązujące przepisy prawa przewidują zamknięty katalog podmiotów, które skutecznie mogą ubiegać się o powyższe świadczenia, bowiem przysługują one: rodzicom dziecka, jednemu z rodziców dziecka, opiekunowi prawnemu dziecka, opiekunowi faktycznemu dziecka, osobie uczącej się. Osoba uprawniona w związku z ubieganiem się o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami oraz świadczenia wychowawczego może złożyć stosowny wniosek (wnioski) w urzędzie gminy lub miasta właściwych ze względu na swoje miejsce zamieszkania. Organy te są właściwe o ustalenie, czy odpowiednie świadczenia się należą. Organ gminy (odpowiednio miasta) jest też instytucją właściwą do wypłaty należnych świadczeń. Natomiast w sytuacji, gdy osoba uprawniona do ubiegania się o świadczenia rodzinne lub świadczenie wychowawcze lub członek rodziny tej osoby przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie Unii Europejskiej lub w Lichtensteinie, Islandii, Norwegii, Szwajcarii, to urząd gminy (miasta) – zgodnie z właściwością rzeczową – przekazuje uzupełniony wniosek wraz z niezbędnymi dokumentami wojewodzie, celem ustalenia koordynacji. Z kolei, gdy osoba uprawniona do ubiegania się o świadczenia rodzinne lub świadczenie wychowawcze lub członek rodziny tej osoby w dniu wydania decyzji przyznającej wnioskowane świadczenie przebywa w państwie Unii Europejskiej lub w Lichtensteinie, Islandii, Norwegii, Szwajcarii , to urząd gminy (miasta) występuje do wojewody o ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

 

Ważne informacje

Gdy osoba z rodziny przebywa za granicą to osoba uprawniona składając wniosek o świadczenie wychowawcze w organie właściwym powinna ten wniosek złożyć na każde dziecko (również na pierwsze) nie zależnie od dochodu. Wynika to z procedur stosowanych pomiędzy instytucjami zagranicznymi, zgodnie z którymi strona ma obowiązek dostarczyć dokument potwierdzający uprawnienia bądź brak uprawnień do świadczenia na każde dziecko.

 

Składając wniosek o świadczenia rodzinne lub świadczenie wychowawcze w urzędzie gminy lub miasta, należy do wniosku dołączyć odpowiednie dokumenty.

 

Do wniosku o świadczenia rodzinne i / lub o świadczenie wychowawcze (500+) należy załączyć:

  • zaświadczenia lub oświadczenia dokumentujące wysokość innych dochodów niż dochody podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, dotyczące każdego członka rodziny,
  • zaświadczenie naczelnika urzędu skarbowego, dotyczące członków rodziny rozliczających się na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, zawierające informacje odpowiednio o formie opłacanego podatku, wysokości przychodu, stawce podatku, wysokości opłaconego podatku w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy,
  • zaświadczenia lub oświadczenia oraz dowody niezbędne do ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych: prawomocne orzeczenie sądu rodzinnego stwierdzające przysposobienie lub zaświadczenie sądu rodzinnego lub ośrodka adopcyjnego o prowadzonym postępowaniu sądowym w sprawie o przysposobienie dziecka,  prawomocne orzeczenie sądu orzekające rozwód lub separację, orzeczenie sądu rodzinnego o ustaleniu opiekuna prawnego dziecka, oświadczenie o uczęszczaniu dziecka lub osoby uczącej się do szkoły lub szkoły wyższej,  zaświadczenie pracodawcy albo oświadczenie o okresie, na który został udzielony urlop wychowawczy, oraz o okresach zatrudnienia, inne dokumenty potwierdzające spełnianie warunków do przyznania lub ustalenia wysokości świadczenia rodzinnego będącego przedmiotem wniosku.

 

Jeżeli zainteresowany złoży wniosek za granicą, a instytucja zagraniczna ustali, że Polska jest państwem mającym pierwszeństwo do wypłaty świadczeń rodzinnych, instytucja ta przekazuje zagraniczny wniosek do rozpatrzenia przez polską instytucję. Wówczas Wojewoda informuje zainteresowanego o wpłynięciu wniosku z instytucji zagranicznej oraz o konieczności jego rozpatrzenia zgodnie z ustawodawstwem polskim oraz wzywa stronę do uzupełnienia wniosków i dostarczenia wymaganych dokumentów. Po dostarczeniu wymaganych dokumentów Wojewoda wydaje decyzję przyznającą albo odmawiającą prawa do świadczeń rodzinnych oraz świadczenia wychowawczego. O sposobie załatwienia sprawy przez organ w Polsce, Wojewoda informuje instytucję zagraniczną.

W przypadku, gdy Wojewoda wyda decyzję przyznającą prawo do zasiłku rodzinnego lub świadczenia wychowawczego w Polsce, instytucja zagraniczna powinna wypłacić dodatek dyferencyjny – czyli różnicę między wysokością polskich świadczeń, a wysokością świadczeń zagranicznych, natomiast w przypadku decyzji odmawiającej prawa do zasiłku rodzinnego lub świadczenia wychowawczego w Polce, instytucja zagraniczna powinna wypłacić zasiłek rodzinny w pełnej wysokości.

 

Decyzje:

  • w przypadku gdy osoba uprawniona (matka, ojciec, opiekun faktyczny dziecka albo opiekun prawny dziecka)  lub członek rodziny tej osoby przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy (Wójt, Burmistrz, Prezydent) przekazuje wniosek wraz z dokumentami Wojewodzie. Jeżeli Wojewoda ustali, iż w sprawie  mają zastosowanieprzepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego wydaje decyzję, że w tej konkretnej sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, informuje o swojej decyzji organ właściwy, osobę uprawnioną oraz odpowiednią instytucję państwa członkowskiego, właściwą w zakresie realizacji zadań związanych z koordynacją w sprawie ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych oraz świadczenia wychowawczego;
  • w przypadku przebywania osoby uprawnionej  lub członka rodziny tej osoby w dniu wydania decyzji przyznającej świadczenie wychowawcze lub po dniu jej wydania poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej (w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji) organ właściwy występuje do Wojewody o ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, Jeżeli Wojewoda ustali, iż w sprawie  mają zastosowanieprzepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego wydaje decyzję  w sprawie świadczenia od dnia, w którym osoba podlegała ustawodawstwu  innego państwa członkowskiego,  informuje o swojej decyzji organ właściwy, osobę uprawnioną oraz właściwą w sprawie instytucję państwa członkowskiego. Organ właściwy w tej sytuacji uchyla decyzję przyznającą świadczenia za okres, w którym osoba podlegała ustawodawstwu w innym państwie;
  • jeżeli Wojewoda ustali, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, to – w przypadku przed wydaniem decyzji przez Wójta, Burmistrza, Prezydenta Miasta – przekazuje sprawę organowi właściwemu w celu ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych, natomiast, gdy Wójt, Burmistrz Prezydent Miasta wyda odpowiednią decyzję, lecz zmienia się sytuacja rodziny w ten sposób, że osoba uprawniona lub członek jej rodziny wyjeżdża / przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej (w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji) Wojewoda jedynie informuje organ właściwy, iż w sprawie nie mają zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego

 

Organ właściwy, który wydał decyzję w sprawie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych lub nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego może umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny.

Strona (osoba zobowiązana do zwrotu świadczeń) może złożyć odrębny wniosek o umorzenie, rozłożenie na raty lub odroczenie terminu spłaty nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych do Wojewody Podkarpackiego. Wniosek powinien zawierać uzasadnienie. Wnioskodawca może wskazać więcej niż jedną propozycję ulgi np. jednocześnie można się ubiegać o umorzenie lub rozłożenie na raty. W przypadku wniosku o rozłożenie na raty strona może zaproponować ilość rat, z kolei w przypadku wniosku o odroczenie terminu spłaty, strona może zaproponować termin spłaty, przy czym należy mieć na uwadze, iż propozycje te nie są dla organu wiążące. Złożenie wniosku o umorzenie, rozłożenie na raty lub odroczenie terminy płatności nie wstrzymuje naliczania ustawowych odsetek od nienależnie pobranych świadczeń.

 

Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego należy do kluczowych kwestii związanych z realizacją swobody przemieszczania się w Unii Europejskiej oraz podejmowania aktywności zawodowej. Wobec tego przyjęto reguły wspólnotowej koordynacji, która wynika z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166, str. 1 123) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 284, str. 1-42). Wskazane rozporządzenia stanowią obecnie podstawę prawną unijnej koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej, jednakże z pewnym zastrzeżeniem. W odniesieniu do niektórych osób i sytuacji, w mocy pozostają przepisy wcześniejsze: rozporządzenie nr 1408/71 i 574/72. Taki dualizm prawny pojawia się na tle stosowania postanowień art. 87 ust. 8 rozporządzenia nr 883/2004, który w pewnym bardzo wąskim zakresie zachowuje możliwość dalszego stosowania rozporządzenia nr 1408/71. Zgodnie z art. 87 ust. 8 rozporządzenia nr 883/2004 jeżeli skutkiem zastosowania przepisów rozporządzenia nr 883/2004 byłaby zmiana ustawodawstwa właściwego w stosunku do ustawodawstwa ustalonego zgodnie z przepisami Tytułu II rozporządzenia nr 1408/71 (inne państwo członkowskie stałoby się państwem właściwym), osoba zainteresowana może przez okres nie dłuższy niż 10 lat od dnia rozpoczęcia stosowania rozporządzenia nr 883/2004 podlegać ustawodawstwu ustalonemu zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 1408/71, o ile jej sytuacja pozostaje niezmieniona. Zainteresowany może jednakże w każdej chwili złożyć wniosek o podleganie ustawodawstwu ustalonemu na mocy przepisów rozporządzenia nr 883/2004. Jeżeli wniosek ten został złożony w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia nr 883/2004, zainteresowany podlega ustawodawstwu ustalonemu zgodnie z Tytułem II tego rozporządzenia od dnia 1 maja 2010 r. Jeżeli wniosek został złożony po upływie powyższego terminu, zmiana właściwego ustawodawstwa następuje pierwszego dnia następnego miesiąca. Zasady te dotyczą również Szwajcarii oraz państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego (Lichtensteinu, Norwegii i Islandii).

Warto podkreślić, że rozporządzenie (WE) nr 883/2004 i rozporządzenie (WE) nr 987/2009 mają zastosowanie do obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi rozporządzeniami jedynie ze względu na swoje obywatelstwo, jak również do członków ich rodzin i osób pozostałych przy życiu po ich śmierci, pod warunkiem że zamieszkują oni legalnie na terytorium państwa członkowskiego i znajdują się w sytuacji, która pod każdym względem dotyczy więcej niż jednego państwa członkowskiego.

 

Wykaz rozporządzeń regulujących obszar koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w UE:

  1. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166, str. 1 123);
  2. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 284, str. 1-42);
  3. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1231/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. rozszerzające rozporządzenie nr 883/2004 i rozporządzenie nr 987/2009 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi rozporządzeniami jedynie ze względu na swoje obywatelstwo.

 

Wykaz decyzji i zaleceń Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego:

  1. Decyzja nr A1 z dnia 12 czerwca 2009 r. w sprawie ustanowienia procedury dialogu i koncyliacji w zakresie ważności dokumentów, określenia ustawodawstwa właściwego oraz udzielania świadczeń na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004;
  2. Decyzja nr A2 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotycząca wykładni art. 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 w sprawie ustawodawstwa mającego zastosowanie do pracowników delegowanych i osób wykonujących pracę na własny rachunek, tymczasowo pracujących poza państwem właściwym;
  3. Decyzja Nr A3 z dnia 17 grudnia 2009 r. dotycząca sumowania nieprzerwanych okresów delegowania przebytych na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004;
  4. Decyzja nr E1 z dnia 12 czerwca 2009 r. w sprawie praktycznych porozumień dotyczących okresu przejściowego dla wymiany danych drogą elektroniczną, o której mowa w art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009;
  5. Decyzja Nr E2 z dnia 3 marca 2010 r. w sprawie ustanowienia procedury zarządzania zmianami mającej zastosowanie do danych dotyczących organów określonych w art. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 wymienionych w elektronicznym wykazie, który stanowi integralną część EESSI;
  6. Decyzja Nr E3 z dnia 19 października 2011 r. dotycząca okresu przejściowego określonego w art. 95 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009;
  7. Decyzja nr E4 z dnia 13 marca 2014 r. dotycząca okresu przejściowego określonego w art. 95 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009;
  8. Decyzja nr F1 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotycząca wykładni art. 68 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 odnoszącego się do zasad pierwszeństwa w przypadku zbiegu praw do świadczeń rodzinnych;
  9. Decyzja nr F2 z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie wymiany danych między instytucjami do celów przyznawania świadczeń rodzinnych (tekst mający znaczenie dla EOG oraz dla umowy między WE a Szwajcarią);
  10. Decyzja nr H1 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotycząca zasad przechodzenia rozporządzeń Rady (EWG) nr 1487/71 i (EWG) nr 574/72 do rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 i (WE) nr 987/2009 oraz stosowania decyzji i zaleceń Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego;
  11. Decyzja nr H2 z dnia 12 czerwca 2009 r. w sprawie sposobu działania i składu Komisji technicznej ds. Przetwarzania Danych przy Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego;
  12. Decyzja nr H3 z dnia 15 października 2009 r. dotycząca daty, którą bierze się pod uwagę przy ustalaniu kursu wymiany, o którym mowa w art. 90 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009;
  13. Decyzja nr H4 z dnia 22 grudnia 2009 r. dotycząca składu i metod działania Komisji Obrachunkowej przy Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego;
  14. Decyzja nr H5 z dnia 18 marca 2010 r. dotycząca współpracy w zwalczaniu nadużyć i błędów w ramach rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego;
  15. Decyzja nr H6 z dnia 16 grudnia 2010 r. dotycząca stosowania określonych zasad odnoszących się do sumowania okresów zgodnie z art. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego;
  16. Zalecenie nr H1 z dnia 19 czerwca 2013 r. dotyczące wyroku w sprawie Gottardo, zgodnie z którym przywileje, z jakich korzystają obywatele danego państwa na podstawie dwustronnej umowy z zakresu zabezpieczenia społecznego zawartej z państwem trzecim, muszą być również przyznane pracownikom będącym obywatelami innych państw członkowskich;
  17. Decyzja nr P1 z dnia 12 czerwca 2009 r. w sprawie wykładni art. 50 ust. 4, art. 58 i art. 87 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 w odniesieniu do przyznawania świadczeń z tytułu inwalidztwa, starości oraz rent rodzinnych;
  18. Decyzja nr R1 z dnia 20 czerwca 2013 r. dotycząca wykładni art. 85 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009;
  19. Decyzja nr S1 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotycząca europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego;
  20. Decyzja nr S2 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotycząca specyfikacji technicznych europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego;
  21. Decyzja nr S3 z dnia 12 czerwca 2009 r. określająca świadczenia objęte zakresem art. 19 ust. 1 art. 27 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 oraz art. 25 litera A pkt 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009;
  22. Decyzja nr S4 z dnia 2 października 2009 r. dotycząca procedur zwrotów kosztów w celu wykonywania art. 35 i 41 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004;
  23. Decyzja nr S5 z dnia 2 października 2009 r. w sprawie wykładni pojęcia „świadczenia rzeczowe”, o którym mowa w art. 1 litera va rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004, w przypadku choroby lub macierzyństwa zgodnie z art. 17, art. 19, art. 20, art. 22, art. 24 ust. 1, art. 25, art. 26, art. 27 ust. 1, 3, 4 i 5, art. 28, art. 34 oraz art. 36 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 oraz dla celów kalkulacji kwot podlegających zwrotowi na mocy art. 62, 63 i 64 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009;
  24. Decyzja nr S6 z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie rejestracji w państwie członkowskim zamieszkania zgodnie z art. 24 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 oraz tworzenia rejestrów zgodnie z art. 64 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009;
  25. Decyzja nr S7 z dnia 22 grudnia 2009 r. dotycząca przejścia od rozporządzeń (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 do rozporządzeń (WE) nr 883/2004 i (WE) nr 987/2009 oraz stosowania procedur zwrotu kosztów;
  26. Decyzja nr S8 z dnia 15 czerwca 2011r. dotycząca przyznawania protez, sprzętów dużych rozmiarów i innych świadczeń rzeczowych o znacznej wartości, o których mowa w art. 33 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego;
  27. Decyzja nr S9 z dnia 20 czerwca 2013 r. dotycząca procedur zwrotów kosztów w celu wykonania art. 35 i 41 rozporządzenia (WE) nr 883/2004;
  28. Zalecenie nr S1 z dnia 15 marca 2012 r. dotyczące finansowania aspektów transgranicznego dawstwa narządów od żywych dawców;
  29. Decyzja Nr U1 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotycząca art. 54 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 odnoszącego się do zwiększeń zasiłku dla bezrobotnych członków rodziny pozostających na utrzymaniu;
  30. Decyzja nr U2 z dnia 12 czerwca 2009 r. w sprawie zakresu art. 65 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 dotyczącego uprawnienia do zasiłków dla bezrobotnych osób całkowicie bezrobotnych innych niż pracownicy przygraniczni, które w okresie ich ostatniego zatrudnienia lub pracy na własny rachunek miały miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego innego niż właściwe państwo członkowskie;
  31. Decyzja nr U3 z dnia 12 czerwca 2009 r. w sprawie zakresu pojęcia „bezrobocie częściowe” mającego zastosowanie do bezrobotnych, o których mowa w art. 65 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004;
  32. Decyzja nr U4 z dnia 13 grudnia 2011 r. dotycząca procedur zwrotu zgodnie z art. 65 ust. 6 i 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 i art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009;
  33. Zalecenie nr U1 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotyczące ustawodawstwa mającego zastosowanie do osób bezrobotnych prowadzących działalność zawodową lub handlową w niepełnym wymiarze w państwie członkowskim innym niż państwo miejsca zamieszkania;
  34. Zalecenie nr U2 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotyczące stosowania art. 64 ust. 1 litera a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 do bezrobotnych towarzyszących swym małżonkom lub partnerom wykonującym działalność zawodową lub handlową w państwie członkowskim innym niż państwo właściwe.

 

Prawo polskie:

  1. Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 1952 z późn. zm.);
  2. Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 1851 z późn. zm.);
  3. Rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. z 2015 r., poz. 2284);
  4. Rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 lipca 2017 roku w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o przyznanie świadczeń rodzinnych oraz zakresu informacji, jakie mają być zawarte we wniosku, zaświadczeniach i oświadczeniach o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych (Dz. U. 2017 r., poz. 1466);
  5. Rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o przyznanie świadczenia wychowawczego oraz zakresu informacji, jakie mają być zawarte we wniosku, zaświadczeniach i oświadczeniach o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego (Dz.U. 2017 r., poz. 1465).